Soms zit een toegankelijkheidsprobleem niet in een miljoeneninvestering, maar in een paaltje van een paar tientjes.

Wat is hier aan de hand?
Op de foto zien we een gehandicaptenparkeerplaats direct naast een voetpad dat naar de begraafplaats en bijbehorende aula leidt. Niks aan de hand. Wie iets beter kijkt, ziet een opmerkelijk detail. Het voetpad wordt afgesloten door een anti-parkeerpaaltje. Voor een wandelaar geen probleem, maar voor iemand in een rolstoel of op een scootmobiel kan dit precies het obstakel zijn dat de route onbruikbaar maakt. Je kunt er wel parkeren, maar vervolgens kom je mogelijk niet verder.

Wat voor effect heeft dit?
In dit geval is de toegankelijkheid op papier geregeld, maar niet in de praktijk. Voor de gebruiker voelt het alsof er tot halverwege is nagedacht. De parkeerplaats zegt: “U bent welkom.” Het paaltje zegt vervolgens: “Maar niet té welkom.”
Dit soort situaties kunnen het vertrouwen in de inclusiviteit van de openbare ruimte ondermijnen. Mindervaliden moeten erop kunnen rekenen dat een voorziening daadwerkelijk bruikbaar is. Een enkele fysieke barrière maakt een zorgvuldig aangelegde voorziening in één klap minder effectief.

Wat kun jij ermee?
Toegankelijkheid is geen verzameling losse maatregelen. Het is een keten. En zoals deze foto laat zien, is een keten zo sterk als de zwakste schakel, of in dit geval: paal.
Loop als professional buiten eens letterlijk de route na. In dit geval van parkeerplaats tot voordeur van de aula of halverwege de begraafplaats. Nog beter: bekijk de situatie eens vanuit een rolstoel of scootmobiel.
Vaak blijkt het oplossen van toegankelijkheidsproblemen niet te zitten in het treffen van dure infrastructurele maatregelen, maar in het weghalen van een paaltje dat ooit met de beste bedoelingen is geplaatst. Iets dat gemeente Woudenberg ook gelijk heeft gedaan, toen hen deze situatie onder de aandacht werd gebracht.