Hoe een keurige openbare ruimte ook té keurig kan worden.

Wat is hier aan de hand?
Op het vakantiepark waar deze foto gemaakt is, hebben niet alleen bomen een onbegroeide spiegel, maar werkelijk álles wat rechtop staat. Antiparkeerpaaltjes, lichtmasten, zelfs de afvalbak – allemaal voorzien van een keurig kaal gehouden rond perkje. Het resultaat is een openbare ruimte waarin de ‘boomspiegelcultuur’ tot in het absurde is doorgevoerd en de berm nauwelijks nog bestaansrecht heeft. 

Wat voor effect heeft dit? 
De hyperverzorgde boom- en ‘paalspiegels’ op dit park roepen een ouderwets en inmiddels ongewenst gevoel van orde en netheid op. Ouderwets, omdat in de meeste publieke ruimten kale paalspiegels al lang niet meer bestaan of zelfs nooit hebben bestaan. En kaal gehouden boomspiegels in gras ook niet meer. Ongewenst, omdat begroeide spiegels inmiddels (bijna) de norm zijn. Zo zijn boomspiegels in verharding steeds vaker spontaan begroeid of bewust beplant. Het heeft wel een aantal jaren gekost voordat dit niet meer als slordig werden ervaren, maar juist als een welkome en waardevolle aanvulling op de stedelijke biodiversiteit.

Wat kun jij ermee? 
Kijk eens met andere ogen naar de boomspiegels in jouw eigen omgeving. Zijn ze nog kaal omdat dat ‘netjes’ gevonden wordt, of omdat het ooit zo is afgesproken? Wat zou er gebeuren als we die kleine stukjes grond gewoon wat meer groeiruimte geven? Een beetje groen, een bloem, (keuken)kruiden of spontaan opkomende beplanting maakt de omgeving niet rommeliger maar juist levendiger. Het vraagt vooral om een andere blik: niet alles wat groeit is onkruid en niet alles wat kaal is, is netjes. Misschien is het tijd om ook de paaltjes hun eigen mini-tuintje te gunnen!?