Terwijl de gemeente zoekt naar effectieve gedragsbeïnvloeding, heeft een buurtbewoner alvast een proefopstelling ingericht.

Wat is hier aan de hand? 
Een buurtbewoner heeft een creatieve interventie gepleegd: een geïmproviseerd bordje dat zegt dat je het opruimen van de poep van je viervoeter kunt zien als een gratis yogales. Inclusief de vriendelijke en licht wanhopige tip dat er op elke telefoon een zaklamp zit; voor wie in het donker niet blindelings vertrouwt op zijn motoriek.

Het is een origineel voorbeeld van bewonersinitiatieven die ontstaan wanneer beleid en formele communicatie niet het gewenste effect hebben. Want hoe doordacht het hondenbeleid ook is, de praktijk blijkt soms taaier dan de beleidsnota doet vermoeden. Het bordje zelf is niet officieel, niet gestandaardiseerd en zeker niet opgenomen in een gemeentelijke leidraad voor de inrichting van de openbare ruimte. Maar het werkt wél op de lachspieren, en dat lijkt precíes de bedoeling.

Wat voor effect heeft dit? 
Dit soort informele communicatie heeft een verrassend sterke gedragsbeïnvloedende werking. Humor verlaagt weerstand, maakt de boodschap menselijker en vergroot de kans dat mensen zich aangesproken voelen. Bovendien laat het zien dat bewoners zich eigenaar voelen van hun leefomgeving. Het is een waardevolle indicator voor sociale cohesie. 

Tegelijkertijd legt het bordje een pijnlijke waarheid bloot: de hondendrol op straat blijft een hardnekkig fenomeen. In gemeenten met èn zonder hondenbelasting. Het bordje vertelt iets over de effectiviteit van de huidige aanpak in die buurt.

Wat kun jij ermee? 
Het voorbeeld laat zien hoe eenvoudig je communicatie in de openbare ruimte slimmer, menselijker en effectiever kunt maken. Zet humor in om weerstand te verlagen, of faciliteer bewonersinitiatieven door ruimte te geven aan laagdrempelige, lokale oplossingen. Kortom: soms is een simpel bordje aan een houten paal een gratis adviesrapport — je hoeft alleen maar even een yogapose aan te nemen om het op te rapen.