De beste bankjes zijn die waarop je niet had verwacht te zitten.

Wat is hier aan de hand?
In het sportpark van Apeldoorn ligt een gevallen boom. Of liever: lag. Want iemand heeft er vier zitkussens uit gesneden; ruw, robuust, en onmiskenbaar een bank. Midden in het groen, een eindje van het pad. En op de rechterarmleuning: een blikje cola. Iemand was hier. Heeft gezeten, gedronken, misschien even niks gedaan. En is toen weer gegaan.

Wat voor effect heeft dit?
Vanuit de omgevingspsychologie heet dit een gebruiksspoor: een tastbaar teken dat een plek wordt gebruikt. En dat is op zich goed nieuws, want gebruik betekent mensen, en mensen betekenen toezicht. Geen camera, geen bord, geen handhaver nodig. Maar hier wordt het interessant: vanuit CPTED kijk je altijd naar wélk gebruik een plek uitlokt. Gewenst of ongewenst. En dat ene blikje vertelt je dat nou net niet. Was dit een wandelaar die even tot rust kwam? Een stel tieners dat hier elke avond samenkomt? Een stamgast in de mooiste zin, of eentje waar de buurt liever niet aan denkt?

Wat kun jij ermee?
Gebruikssporen zijn geen oordeel, ze zijn een vraag. De volgende keer dat je ergens een blikje, een peukenveldje of een ingesleten plekje in het gras ziet: mopperen mag, maar kijk ook even verder. Wie zit hier eigenlijk? En bedenk of de inrichting van de plek het gewenste gebruik wel aanmoedigt, of juist niet.