Het doel dat zijn doel voorbijschoot…

Wat is hier aan de hand?
Een heerlijk ruim trapveldje, bedoeld om kinderen lekker te laten rennen, schieten en scoren. Het gras is keurig gemaaid. Nou ja… bijna keurig… Want de minidoeltjes, toch het hart van elk trapveld, zijn al een paar maaibeurten vollédig overgeslagen. Het veld oogt strak en speelklaar, maar in de doeltjes staat een weelderige wildernis van hoge kruiden. Het lijkt erop dat men vergeet om de plekken waar de grote maaimachine niet bij kan, met de bosmaaier uit te maaien. Het resultaat is een doel dat geen doel meer is — tenzij je punten wilt scoren voor biodiversiteit.

Wat voor effect heeft dit? 
Voor kinderen verandert het spel ongemerkt van voetbal in een soort botanische hindernisbaan. De bal verdwijnt in het doel alsof het een groene Bermudadriehoek is. Het ondermijnt de essentie van het spel: je schiet om te scoren, niet om te kijken welke plantensoort het beste overeind blijft.
Voor omwonenden ontstaat een beeld van half werk. Terwijl het in werkelijkheid vooral een kwestie is van afstemming van verschillende onderhoudsrondes en materieel. Het laat zien hoe snel de functie van een plek kan kantelen als één schakel in het beheer even ontbreekt.

Wat kun jij ermee? 
Het beheer van de openbare ruimte (in dit geval: maaien) kun je puur zien als een technische handeling. Maar het is ook een vorm van communicatie: je laat zien wat belangrijk is, wat gebruikt mag worden. En wat niet. Het voorbeeld van het begroeide doel is een reminder dat details ertoe doen en dat klein handwerk een groot verschil kan maken.