Een geel vlak op de stoep. Geen automaat. Geen rij. Alleen een vraag.

Wat is hier aan de hand?
Bij de ingang van Pathé Spui in Den Haag ligt een opvallende gele markering in het stoepoppervlak. De kleur is die van Pathé zelf. Vroeger stonden hier de kaartjesautomaten: mensen wachtten in een rij, het geel gaf aan waar dat moest. Nu zijn de automaten weg. Tickets koop je thuis, op je telefoon, en je laat ze digitaal zien bij de ingang. Maar de markering is er nog.

Wat voor effect heeft dit?
Een markering op de grond is een effectief stuurinstrument: het geeft aan waar je mag staan, wat je kunt verwachten, hoe de ruimte werkt. Dat heet ook wel een ‘affordance’, een ontwerpelement dat gedrag uitlokt zonder dat er een bordje voor nodig is. Zolang er automaten stonden, deed het gele vlak precies wat het moest doen. Nu de koppeling tussen markering en functie verbroken is, wordt het een raadsel. Mensen gaan er misschien nog steeds op staan, ruimte vrijhouden, wachten. Maar zonder ankerpunt suggereert het een plek die er niet meer is.

Wat kun jij ermee?
Het gebruik van de openbare ruimte verandert sneller dan haar inrichting. Digitalisering haalt functies weg die ooit een vaste plek hadden. De vraag is of je de markering meeneemt in die verandering, of laat zitten. Een lege markering vertelt nog altijd een verhaal. Maar of dit het goede verhaal is, dat is de vraag. Soms is weghalen het krachtigste ontwerpen.