Dit pleintje heeft alles, behalve mensen.

Wat is hier aan de hand?
Aan de Petteplaszijde van station Waddinxveen ligt een pleintje. Het is er niet zomaar: de weg, het trottoir en het fietspad zijn omgelegd om ruimte te maken. Er staan gebogen bankjes, een R-Net zuil en een infobord. De bestrating is zorgvuldig gelegd in een vloeiende curve. En toch: het onkruid groeit ongestoord tussen de tegels en op de bankjes. Het glas in het infobord is versplinterd. Er zit graffiti op de trafohuisjes achter het hek. De enige gebruiker is een kat, comfortabel opgerold op een verhoogd stoepje.

Wat voor effect heeft dit?
Ook dit is een mooi voorbeeld van een CPTED-vraagstuk. Een plek die niet gebruikt wordt, is uit het zicht van mensen. Het nodigt uit tot verloedering. Maar de vraag is: wat was eigenlijk de bedoeling van dit pleintje? Een verkeerskundige maatregel, zodat treinreizigers niet meteen het fietspad oplopen? Of een verblijfsplek, waar je wacht, zit en elkaar ontmoet? Want als het antwoord het eerste is, hoeft niemand hier te zitten. En als het het tweede is: heeft iemand ooit gevraagd of daar behoefte aan was?

Wat kun jij ermee? 
Ontwerp zonder gebruik is kwetsbaar. Een bankje dat niemand wil, wordt een bankje dat verloedert. En verloedering trekt meer verloedering aan. De les van CPTED is niet alleen: maak plekken waar mensen kúnnen zijn. Het is ook: maak plekken waar mensen wíllen zijn. Dat begint met een simpele vraag, voor de eerste steen gelegd wordt: voor wie ís dit eigenlijk?