De natuur trekt zich weinig aan van onze kwaliteitsnormen. Gelukkig hoeven wij die ook niet altijd even strikt toe te passen.

Wat is hier aan de hand?
Beplanting en verharding: ooit was de overgang duidelijk herkenbaar. Inmiddels heeft de natuur in het fotovoorbeeld de grenzen wat opgerekt. De klimop rukt op en de beplantingsrand is al bijna tot de middenstreep van het fietspad opgekropen. Kanten steken? Dat lijkt al een tijdje geleden.

Wat voor effect heeft dit?
Het lijkt misschien vooral een kwestie van uitstraling, maar er speelt meer. Overgroeiende beplanting snoept ruimte af van het fietspad en kan daardoor fietsers hinderen. Zeker op smallere paden of in bochten kan dat leiden tot onveilige situaties. Een beetje groen buiten de lijntjes is dus prima, zolang het niet ten koste gaat van de functie en veiligheid.

Wat kun jij ermee?
Bij een beleidsschouw van de onderhoudskwaliteit wordt soms op elke figuurlijke slak zout gelegd. Een beetje overgroeiende beplanting langs een breed fietspad hoeft helemaal geen probleem te zijn, ook al wordt het ambitieniveau misschien overschreden. Op een smal fietspad kan diezelfde begroeiing wél hinderlijk of onveilig worden. Laten we dus ook kijken naar de functie van de voorzieningen die we schouwen. Soms mag het best een beetje buiten de lijntjes, zolang het niet buiten de perken raakt.